Congregazione

Figlie Maria SS. Corredentrice

Ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Rosella Stàltari

Ἕνα σύντομο βιογραφικό της δούλης τοῦ Θεοῦ Rosella Stàltari

             Η Rosella Stàltari μπορεῖ δίχως ἄλλο νὰ χαρακτηριστεῖ παιδὶ τῆς ἐποχῆς της καὶ τοῦ περιβάλλοντος τῆς Νοτίου Ἰταλίας μέσα στὸ ὁποῖο γεννήθηκε καὶ ἔζησε.

            Σὲ μία δυσπρόσιτη καὶ σκληρὴ περιοχή, δικαίως ὀνομασμένη "Cacciagrande (Μεγάλη ἀγριάδα)", στὴν πόλη τῆς Antonimina, ἐκτυλίσσεται καὶ περνᾶ σύντομα σὰν μία ἀνάσα ἡ ζωὴ αὐτῆς κοπέλας. Συγκεκριμένα στὴν Cacciagrande, ἐπάξια ἐνὸς βλέμματος θαυμασμοῦ στὶς 3 Μαΐου τοῦ 1951 γεννιέται ὡς τὸ τρίτο παιδὶ τῆς οἰκογένειας τοῦ Antonio καὶ τῆς Maria Reale ἡ δική μας Rosella.

           Λίγους μῆνες μετὰ τὴ γέννηση τῆς Ροσέλλα, ἐξ αἰτίας ἐνὸς κατακλυσμοῦ, ἡ οἰκογένεια Stàltari σκληρὰ δοκιμασμένη ἀπὸ τὴν φτώχεια ἀναγκάζεται νὰ μεταναστεύσει καὶ βρίσκει καταφύγιο ἀρχικὰ στὴν ὁδὸ Marrapodi καὶ λίγο ἀργότερα στὴν ὁδὸ Littorio τῆς Antonimina. Σὲ ἡλικία μόλις δυόμισι χρόνων ἡ Rosella χάνει τραγικὰ τὴν μητέρα της ἀπὸ ἕνα συνηθισμένη πτώση.

              Μένοντας ὀρφανή, ἡ παιδούλα γίνεται ἀποδεκτὴ στὸ ἰνστιτοῦτο "Scannapieco" τοῦ Locri, ὅπου καὶ παραμένει μέχρι τὴν ἡλικία τῶν δεκατεσσάρων χρόνων. Κατὰ τὴν διάρκεια αὐτῆς τῆς ταπεινῆς παρουσίασης τῆς ζωῆς της θὰ παρατεθοῦν (αὐθεντικὰ ὅπως εἶναι γιὰ νὰ μὴν χαθεῖ ἡ γοητεία τους καὶ τὸ ἄρωμα τῆς φρεσκάδας τους) μερικὰ κείμενα ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία τῆς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ πνευματικὸ τῆς ἡμερολόγιο.

              Τὰ χρόνια ἀνάμεσα στὴ γέννηση καὶ τὴν ἐφηβεία τῆς Rosella χαρακτηρίζονται ἀπὸ βάσανα στερήσεις καὶ ἀπὸ μία τρομερὴ ἔλλειψη στοργῆς. Ὂλ’ αὐτὰ ἐπηρεάζουν βαθιὰ τὴν ψυχὴ τῆς κοπέλας, τὴν κάνουν ὑπερευαίσθητη καὶ πιθανότατα ἀποσταθεροποιοῦν καὶ τὴν ὑγεία της. Οἱ δοκιμασίες ποὺ πέρασε ἀπὸ τὴν βρεφική της ἡλικία, τὴν κάνουν νὰ ὡριμάσει πρόωρα. Ἰδοὺ ἀμέσως καὶ ἡ ἐπιβεβαίωση τῶν παραπάνω, ἀπὸ μία ὑπενθύμιση τοῦ παρελθόντός της ποὺ κάνει ἡ ἴδια ὅταν ἦταν δεκαέξι χρονῶν:

              "Ἤμουνα ἀκόμη παιδούλα καὶ νόμιζα πὼς εἶχα ἤδη ζήσει ἀρκετά, νόμιζα πὼς ἤμουνα ἀρκετὰ μεγάλη ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ἔχω τὴν ἀνάγκη κάποιου, ἀλλὰ δὲν ἀντιλαμβανόμουν ὅτι ἦταν ὁ πόνος ποὺ μὲ ὡρίμαζε".

              Ἐπιτυγχάνοντας στὸ Locri τὴν ἀπόκτηση τοῦ σχολικοῦ ἀπολυτηρίου, ἡ Rosella μετακομίζει στὸ Reggio τῆς Καλαβρίας ὅπου δραστηριοποιοῦνται οἱ "Θυγατέρες τῆς Ἁγιότατης Μαρίας τῆς Συλλυτρώτριας", ποὺ διαχειρίζονται ἕναν οἰκογενειακὸ οἶκο. Ἐκεῖ γίνονται ἀποδεκτὲς καὶ βοηθοῦνται διάφορες κοπέλες ποὺ εἶναι ὀρφανὲς καὶ ἄπορες ἢ κορίτσια ποὺ προέρχονται ἀπὸ οἰκογένειες μὲ προβλήματα.

              Ἡ εἴσοδός της στὸ καινούργιο ἰνστιτοῦτο γίνεται στὶς 15 Ὀκτωβρίου τοῦ 1965, καὶ παροτρύνει τὴν Rosella νὰ ξαναβάλει τάξη στὴ ζωή της καὶ νὰ πάρει μία ἀπόφαση πρὸς τὴν κατεύθυνση τῶν γνησίων ἀξιῶν ποὺ εἶναι κρυμμένες στὸ βάθος τῆς ψυχῆς της σὰν πολύτιμες πέρλες. Ἐκεῖ θὰ βρεῖ κι ἕναν ἅγιο ἱερέα μὲ καρδία ἀληθινοῦ πατέρα, τὸν ἱδρυτὴ τῆς ἀδελφότητας τὸν πατέρα Vittorio Dante Forno καὶ τὴν διευθύντρια καὶ συνεργάτιδα στὸ ἐγχείρημα τῆς ἵδρυσης τοῦ οἴκου, τὴν δεσποινίδα Maria Salemi ποὺ ξεχειλίζει ἀπὸ μητρικὴ καλοσύνη. Οἱ δυό τους θὰ τὴν καθοδηγήσουν μὲ σοφία στὴν ἀσκητικὴ καὶ μυστικιστική της διαδρομή.

              Στὸ καινούριο ἀξιόλογο καὶ φιλόξενο περιβάλλον, ἀρκετὰ διαφορετικὸ ἀπὸ ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο εἶχε ζήσει προηγουμένως, ἡ Rosella ὁλοκληρώνει τὶς σπουδὲς τῆς ἀποκτώντας πρῶτα τὸ δίπλωμα τῆς διοικητικῆς γραμματέως καὶ ἀργότερα τῆς νηπιαγωγοῦ.

             Η Rosella δὲν δείχνει διαφορετικὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες κοπέλες. Διαμορφώνει τὴν ζωὴ τῆς ἀντιμετωπίζοντας κοινὰ προβλήματα μὲ τὶς ἄλλες συνομήλικες συντρόφισσές της ἐνῶ θεωρεῖτε πὼς ἔχει χαραχτήρα δύσκολο. Ἐνδόμυχα, γι’αὐτήν, ποὺ εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες, ἐκδηλώνεται ἕνα ταμπεραμέντο ἀξιοπαρατήρητο, μία ἱκανότητα αὐτοελέγχου καὶ λήθης ποὺ σπάνια συναντῶνται καὶ μία ἀκαταπόνητη διάθεση προσφορᾶς. Δὲν θέλει νὰ τραβάει ἐπάνω τῆς τὴν προσοχὴ τῶν ἄλλων, ὅπως μας ἀποκαλύπτει ἡ ἴδια κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐφηβείας τῆς μέσα ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιό της:

 "Κάνε Θεέ μου νὰ περάσω ἀπὸ τὴν γῆ χωρὶς κανένας νὰ μὲ κοιτάξει".

              Πρόκειται γιὰ μία συμβολικὴ φράση τῆς πνευματικῆς της ζωή. Ὁ πατὴρ Graziano Pesenti, τοῦ τάγματος τῶν Καρμελιτάνων σ’ἕνα ἀπὸ τὰ συμπεράσματα τοῦ σ’ὅτι ἀφορᾶ τὴν Ροsella παρατηρεῖ: "Τὸ χαμόγελο, ἡ ἀφοσιωμένη γαλήνη, ἡ εὐγένεια στὴ συμπεριφορά, ἀποτύπωναν μία αἴσθηση ψυχικῆς κομψότητας". 

Η Rosella ἐπιτυγχάνει μία ἐξαιρετικὴ ἁρμονία στὶς σχέσεις της μὲ τοὺς ἀνωτέρούς της στὸ ἰνστιτοῦτο. Ἡ ἴδια διαβεβαιώνει πὼς ἐξ αἰτίας τοῦ "τρομερὰ κακοῦ" χαρακτήρα της δὲν καταφέρνει νὰ ἐκφραστεῖ προφορικὰ καὶ ἐκλιπαρεῖ γραπτῶς γιὰ νὰ βοηθηθεῖ σ’ὅτι ἀφορᾶ τὴν πνευματική της ζωή.               

             Δυὸ συντομότατες σκέψεις μαρτυροῦν αὐτὴ τὴν ἐπιλογή της: τὸ πρῶτο ἐδάφιο εἶναι ἀπὸ ἕνα γράμμα στὸν πατέρα Vittorio Dante Forno τὸ 1968, ὅταν ἡ Ροσελλα ἦταν 17 χρονῶν:

             "Ἀγαπητότατε πάτερ, θὰ ἤθελα  νὰ γίνετε ὁ πνευματικός μου πατέρας, ἔτσι ὥστε γνωρίζοντας τὴν ψυχή μου, ἐσεῖς θὰ μπορέσετε νὰ καταστρέψετε ὁποιοδήποτε πράγμα τὴν κάνει ἔστω καὶ στὸ ἐλάχιστο νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ Φῶς ποὺ εἶναι ὁ Ἰησοῦς". 

             Ἀργότερα, τὸ ἴδιο ἔτος, γράφει στὴν διευθύντρια της:

             "Θὰ ἤθελα νὰ ἐμπιστευτῶ τὸν ἑαυτό μου σὲ σᾶς, θὰ ἤθελα ἐσεῖς νὰ μοῦ μάθετε νὰ ἀγαπῶ τὸν Ἰησοῦ, νὰ τὸν ἀκολουθῶ καὶ νὰ εἶμαι ὅλη δική Του".

            Ἀγάπη – Φῶς: εἶναι οἱ βασικὲς συντεταγμένες στὴ διαλεκτικῆς της Rosella ποὺ διασταυρώνονται καὶ ἐπιδιώκονται ἀκατάπαυστα, μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἀγγίζουν διαστάσεις χωρὶς σύνορα καὶ ὅρια.

             Ἀπὸ μία μελέτη ἀναφερόμενη στὴν πνευματικότητα τῆς Rosella, ἡ ἀξιόλογη συγγραφέας Maria Papasoli ἐκφράζεται σχεδὸν ἔτσι σ’ὅτι ἀφορᾶ τὴν ἁρμονία της:

             "Αὐτὴ ἡ ἁρμονία θὰ εἶναι γιὰ ἐμᾶς ὁ ὁδηγὸς γιὰ νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν διαδρομὴ μιᾶς μικρῆς ζωῆς, ὄχι μῖας μικρῆς ψυχῆς, μῖας ζωῆς ποὺ μὲ τίποτα δὲν ἦταν φτιαγμένη από τὴν ἐξωτερικὴ προβολή, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μονότονη καθημερινὴ ἐπανάληψη πράξεων καὶ συνηθειῶν, ποὺ ὅμως συντόνιζαν μέσα τῆς ἕνα βαθὺ καὶ ζωντανὸ ἀπόηχο, ὅπως θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἕνα ὁποιοδήποτε μεγάλο γεγονός".

            Εἶναι παραδειγματικὰ τὰ αἰσθήματα τῆς ἐμπιστοσύνης, τοῦ σεβασμοῦ, τῆς ὁλοκληρωτικῆς ὑποταγῆς καὶ τῆς εἰλικρινοῦς διάθεσης πρὸς τὸ καλὸ ποὺ ἡ Rosella τρέφει πρὸς τοὺς ἀνωτέρους της. Τὰ γράμματα τῆς πρὸς αὐτοὺς χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἐξαιρετικὴ ἁπλότητα κι ἀπὸ μία ταπεινὴ καὶ υἱκὴ οἰκειότητα. Η Rosella συνδέεται μὲ γλυκύτητα μαζί τους, ἐκφράζοντάς τους χωρὶς δισταγμούς, χειροπιαστά, ὅτι πιστεύει στὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ ὅπως εἶναι καταγεγραμμένα στὸ κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιο (10, 16): "Ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς, εἶναι σὰν ν’ἀκούει ἐμένα".

           Η Rosella ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία ἀκόμη ἐπιδεικνύει μία εἰλικρινῆ καὶ σθεναρὴ ἀφοσίωση  στὴν Παναγία. Μὲ ἐξαίρετο καὶ ἐμφανῆ ζῆλο ζεῖ κάθε εὐλογία τῆς Παναγίας. Κάθε γράμμα της ἣ κάθε σελίδα ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο τῆς ἔχει γραμμένο τὸν χαιρετισμὸ "Χαῖρε Μαρία". Ἰδοὺ μιὰ ἀπὸ τὶς ἀμέτρητες ἐπικλήσεις Της:

   "Δῶσε μου πολὺ ἀγάπη Παναγία Παρθένε, καθαρὴ Ἀγάπη ποὺ ἀφήνει στὴν ψυχὴ τὰ σημάδια τοῦ Ἰησοῦ Σου".

         Τὸ σχέδιο τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωὴ τῆς Rosella περνάει μέσα ἀπὸ τὸν σταθερὸ πόνο. Εἶναι ἡ ἴδια ποὺ τὸ διαβεβαιώνει:

"Ὁ κρυφός μου πόνος, κανένας δὲν τὸν βλέπει, μὰ παρ’ὅλα αὐτὰ μὲ βασανίζει".

           Ἡ εὐλογημένη δοκιμασία χαλυβδώνει καὶ καθαρίζει τὸ πνεῦμα τῆς Rosella καὶ τὸ κάνει ὅλο καὶ πιὸ διαθέσιμο στὶς φλογερὲς καὶ ριψοκίνδυνες πνευματικὲς ἀναβάσεις. Ἰδοὺ ἡ ἔκταση τῆς ἐσωτερικῆς της ἀγωνίας:

 "Ὢ Ἰησοῦ, ποὺ εἶσαι ὅταν αἰσθάνομαι τρομοκρατημένη καὶ φοβερὰ μόνη; Γιατί κρύβεσαι;".

           Η Rosella μοιάζει νὰ ἀφοσιώνεται στὶς οὐράνιες ἀξίες, σὲ μία συνεχῆ πνευματικὴ ἄνοδο καὶ ὡριμάζει στὴν καρδιά της ἡ ἐπιθυμία νὰ ἐναγκαλιστεῖ τὴν μοναστικὴ ζωή.

            Ὁ πατὴρ Carlo Cremona μονογράφει μὲ τοὺς παρακάτω ὅρους τὴν ἀφοσίωση τῆς Rosella:

    "Η Rosella περπατοῦσε σκιαγραφώντας ἕνα μονοπάτι ἐπάνω στὴν ἀκατέργαστη αἰσθηματικότητά της καὶ φλεγόταν ἀπὸ τὸν Θεῖο ἔρωτα τοῦ Χριστοῦ σὰν μία γνήσια μυστικίστρια".

             Διασχίζοντας μὲ γρήγορα βήματα, προκαθορισμένους ἀπὸ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ χρόνους, στὶς 2 Ἰουλίου τοῦ 1973, ἡ Rosella ἀφήνει νὰ ξεπηδήσει μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ τῆς δυνατὸς καὶ ξεκάθαρος ὁ ὕμνος τῆς ἀγαλλίασης, γιατί τελικὰ μὲ τὴν μοναχική της ὁμολογία μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει στὸν Χριστὸ μὲ τὸ δικό της ΝΑΙ ὅπως αὐτὸ ἀποδίδετε παρακάτω:

             "Αὐτὸ τὸ ΝΑΙ εἶναι ἐκεῖνο ποὺ θὰ μὲ δέσει μαζί Σου γιὰ πάντοτε. Λοιπὸν θέλω νὰ τὸ προφέρω δυνατά, γενναία, χωρὶς ὅρια, νὰ εἶναι γεμάτο ἀπὸ ἀγάπη γιὰ Ἐσένα καὶ γιὰ τὸν Σταυρό Σου".

             Η Rosella ἐμβολιάζεται γρήγορα μὲ τὴν πνευματικότητα τῆς Ἀδελφότητας τῶν θυγατέρων τῆς Μαρίας τῆς Συλλυτρώτριας, ποὺ ἔχει ὡς σκοπό της νὰ  "Διαμορφώσει ψυχὲς ποὺ θὰ προσφέρονται ὅπως ἡ Παρθένος στὸ σχέδιο τῆς Θείας Οἰκονομίας, σιωπηλὰ μέσα ἀπὸ τὴν ἐργασία, τὴν ἡσυχία καὶ τὴν ἀγάπη, τὴν θυσία καὶ τὴν προσήλωση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς εἶναι ἤδη γνωστὸ καὶ ἀποδεκτό".          

             Η Rosella πιστεύει σταθερὰ ὅτι γιὰ νὰ ἀκολουθήσει τὸν Χριστὸ ριζικὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ πετάξει ἀπὸ ἐπάνω τῆς τὰ πάντα, καὶ μὲ τὴν ὡριμότητα μίας γυναίκας ποὺ σχεδὸν ἔχει εἰσχωρήσει στὶς ὁδοὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σκιαγραφεῖ μία πνευματικὴ διαθήκη σὲ ἡλικία μόλις 22 χρόνων, λίγους μῆνες πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό της:

                                                   "Rosella  ἐὰν ἔχεις ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὸν Ἰησοῦ

πρέπει νὰ ξέρεις νὰ βρίσκεις τὰ πάντα στὸν Ἰησοῦ

ὁτιδήποτε θὰ βρεῖς μακριὰ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ θὰ εἶναι μόνο ἕνα τίποτα."     

*******************************

Προσευχὴ γιὰ τὴν δοξολογία τῆς Rosella Stàltari